Posiadał niezliczone ilości psów, które prowadzone przez łowczych, sokolników i bobrowników polowały po wszystkich lasach, a karmione były kosztem ziemian po rycerskich i duchownych włościach.

Kara śmierci za kłusownictwo została ostatecznie wycofana z ustawodawstwa za panowania Stefana Batorego również namiętnego myśliwego. W Polsce za kradzież dziczyzny stosowano przeważnie kary pieniężne oraz zabór psów. Charakterystyczne w tej sprawie jest stanowisko Zygmunta Augusta, który polecił, aby w ogóle usunąć z praw polskich karę śmierci za kłusownictwo. Wobec tego, że można odkupywać karę śmierci za zabójstwo człowieka, jakże więc wilk lub jeleń może mieć wyższą wartość niźli człowiek?

Z perspektywy historii trzeba stwierdzić, że łowieckie prawa polskie w porównaniu z psami obowiązującymi w krajach zachodniej Europy były bardzo dobre. W Anglii na przykład za Wilhelma Zdobywcy za ubicie jelenia lub dzika wykłuwano oczy. We Francji Ludwik Xl zakazał polować szlachcie pod karą szubienicy. W Saksonii za zabicie jelenia lub łosia przybijano przestępcy żywcem do głowy rogi jelenia, obcinano mu uszy lub zaszywano go w skórę jelenia i na śmierć zaszczuwano psami.

Z darowizn służebników łowieckich gromadzono również w grodach zapasy żywności na wypadek klęski nieurodzaju albo wojny. Ta hojność książęca musiała być podyktowana mocnymi względami natury polityczno państwowej. Wiadomo bowiem, że Bolesław bojaźliwy, książę krakowski i leszczański, należał do najbardziej zapalonych myśliwych. Miał sporą sforę psów do polowań.

Obecnie w Polsce polować z psem może każdy, kto otrzyma oficjalne pozwolenie na posiadanie broni i jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W Polskim Związku Łowieckim zrzeszonych jest ponad 50 000 myśliwych. Na czele Polskiego Związku Łowieckiego stoi Rada Łowiecka i jej ramię Zarząd Główny, którego działalność opiera się na pracownikach etatowych.

Wścieklizna jest chorobą, która zarówno u psów, jak i człowieka (nie leczonego) prowadzi do śmierci. W Polsce szczepienie zwierząt przeciw wściekliźnie jest obowiązkowe. Co roku odbywa się akcja szczepienia psów przeciw wściekliźnie. Uważnie czytaj rozwieszane w dzielnicach zawiadomienia. Jeżeli przegapisz akcję masową, będziesz musiał indywidualnie udać się do weterynarza. Nie zgub zaświadczenia o szczepieniu. Może Ci się przydać w wielu sytuacjach.

Zaletą tego jest fakt, że zabezpieczenie psa rozpoczyna się natychmiast. Wadą, że trwa tylko około 14 dni. Dlatego po tych 14 dniach i tak konieczne jest podanie szczepionki. Szczepionkę stanowią osłabione lub martwe czynniki, wywołujące określoną chorobę. Pies dostaje zastrzyk i teraz oczekujemy od jego organizmu dużego wysiłku musi sam wytworzyć przeciwciała. Trwa to około 2 tygodni, po których pies jest już uodporniony. Podczas szczepienia pies nie może być chory ani zarobaczony. Pamiętaj, by wcześniej przekazać weterynarzowi dokładne informacje na temat stanu zdrowia pacjenta.

Chorobą, przeciwko której należy zaszczepić psa przede wszystkim, jest nosówka. Dzięki temu, że wiele psów jest zaszczepionych, rzadko dochodzi do wybuchu nosówki, ale wirus który ją wywołuje jest wciąż jeszcze szeroko rozprzestrzeniony. Zaszczepić należy przede wszystkim młodego psa.

Kolejną chorobą, przeciwko której trzeba psa zaszczepić, jest parwowiroza. Zagrożone są nią przede wszystkim małe psy, dla których często kończy się ona śmiercią. Zwierzęta dorosłe chorują lżej. Jeżeli w okolicy pojawiają się przypadki parwowirozy, lekarz z pewnością zaleci powtarzanie szczepień co rok.