Kilkuletnia historia obecnie spotykanych wirusów nierozerwalnie związana jest z nazwiskami trzech informatyków zatrudnionych w BELL LABORATORIES; byli to R.MORRIS, H.DOUGLAS McLIROY i V.VYSOTTSKY. W ramach igraszki komputerowej, znanej później jako wojny rdzeniowe zbudowali oni programy, których kody, egzystując w obszarze pamięci operacyjnej komputera, miały na celu modyfikowanie kodów innych wykonywanych w tym czasie programów poprzez zaburzenie pracy lub skasowanie ich z pamięci.

Efektem ukazania tak szerokich możliwości był kod, który można już obecnie nazwać wirusem, a który został stworzony przez dwóch włoskich informatyków: R.CERRUTIego i M.MOROCUTTIego. W liście do A.K.DEWDNEYa napisali oni: Zamiast walczyć na sztucznej arenie spróbowaliśmy stworzyć program zdolny przeżyć w naturalnym środowisku komputera Apple II. Nie wiedzieliśmy, jak tego dokonać, póki nie zrozumieliśmy, że program musi zakażać dyskietki, traktując komputer jedynie jako środowisko pozwalające przenosić się z jednej dyskietki na inną.

List ten został niestety upowszechniony, a na jego efekty nie trzeba było długo czekać. W tym samym roku zaczęły pojawiać się w specjalistycznej literaturze opisy pierwszych złapanych wirusów. W wielu wypadkach wirusy wywoływały prawdziwą panikę, czego przykładem mogą być doświadczenia programistów centrali komputerowej Wyższej Szkoły Bundeswehry czy poczty zachodnioniemieckiej w Norymbergii, gdzie początkowo sądzono, że miała miejsce awaria stulecia a później przyznano, że i tu zadziałał nieznany wirus.

W 1983 r. K.THOMPSON na posiedzeniu Associacion for Computing Machinery po raz pierwszy przedstawił publicznie ideę wojen rdzeniowych. Szersze zainteresowanie pojawiło się już w 1984 r. po publikacji A.K.DEWDNEYa w majowym numerze Scientific American na temat nowej zabawy. Gra ta zdobyła z miejsca ogromne powodzenie najpierw w USA, a od 1985 r. po artykule na jej temat w Your Computer także w Stanach zjednoczonych. W tym też roku rozegrane zostały pierwsze mistrzostwa USA w tej zabawie.

Takimi dobrymi radami jest nie umieszczanie w miarę możliwości swojego adresu na stronach internetowych czy różnego rodzaju forach. Na spam nie należy nigdy odpowiadać, jeśli odpowiesz potwierdzasz aktywność swojego adresu i można dostawać zdecydowanie więcej spamu. Na linki zawarte w spamie też nie należy klikać. Przestrzegając podstawowych zasad bezpieczeństwa można skutecznie ochronić swój komputer przed wirusami i niechcianym spamem. Podstawą skutecznej ochrony są zawsze programy antywirusowe oraz antyspam.

Najlepiej swojego peceta jest zabezpieczyć dobrym programem antywirusowym. Podobno to sam człowiek stanowi dla komputera największe zagrożenie, jeśli w odpowiednim momencie nie zainstaluje dobrego programu np. Internet Security.

Antywirus to przede wszystkim program komputerowy, którego zadaniem, jest znalezienie, zwalczanie, niszczenie i zabezpieczanie systemu komputerowego przed wirusami. Czasem antywirusy naprawiają w miarę swoich możliwości uszkodzony infekcją system komputerowy. Współczesne programy antywirusowe posiadają pracujące ze sobą dwa moduły to, skaner i monitor. Zadaniem skanera jest badanie plików na żądanie lub co jakiś określony czas. Monitor zaś bada pliki automatycznie i służy do kontrolowania bieżących operacji komputera.

Jak najlepiej i najbezpieczniej zabezpieczyć komputer w domu czy w firmie przed wirusami ? Takie pytanie zadają sobie dziennie setki a może nawet i tysiące użytkowników komputerów. Największym zagrożeniem dla systemu komputerowego są różnego rodzaju wirusy, programy szpiegowskie, trojany, robaki czy komputerowi hakerzy.

Systemy antywirusowe skutecznie wspomagają zarządzanie firmą. Dobrym przykładem będzie oprogramowanie typu f-secure, które pozwala zarządzać bazą wirusów on-line. Internet security to rozwiązanie informatyczne i metody zabezpieczenia każdego peceta. Przez oprogramowanie Internet security rozumie się rejestrację oraz gromadzenie danych i planowanie zdarzeń wirusowych.

Antywirusy pomagają przedsiębiorstwu sprawnie zarządzać zgromadzonymi informacjami. Głównym zadaniem systemów informatycznych w zarządzaniu jest magazynowanie, przetwarzanie i wykorzystywanie do własnych celów zdobytych baz wirusowych. Do pomocy w realizacji dobrego zarządzania procesami w firmie służą wspominane systemy informatyczne.

Większość programów antywirusowych posiada moduły: skaner i monitor. Programy antywirusowe dostępne są dla każdego użytkownika komputera. Można je kupić lub zainstalować za darmo przez pobranie z internetu. Należy pamiętać, by antywirus aktualizował nowo odkryte wirusy. Dobrze by program antywirusowy zabezpieczał prywatność użytkownika przed szkodliwym oprogramowaniem.

Przedsiębiorstwa chronią system pakietem Internet Security, to całkowita ochrona danych zawartych w komputerze i zdecydowane nie dla wszelkiego rodzaju robaków, wirusów, hakerów czy programów szpiegowskich. Z kolei program antywirusowy, czyli antywirus, to program dla komputera, który wykrywa, zwalcza i usuwa oraz zabezpiecza system przed wirusami z sieci.

Kilkuletnia historia obecnie spotykanych wirusów nierozerwalnie związana jest z nazwiskami trzech programistów zatrudnionych w BELL LABORATORIES; byli to R.MORRIS, H.DOUGLAS McLIROY i V.VYSOTTSKY. W ramach igraszki komputerowej, znanej później jako wojny rdzeniowe stworzyli oni programy, których kody, egzystując w obszarze pamięci operacyjnej komputera, miały na celu zmianę kodów innych wykonywanych w tym czasie programów poprzez zaburzenie pracy lub skasowanie ich z pamięci.

Efektem ukazania tak szerokich możliwości był program, który można już obecnie nazwać wirusem, a który został stworzony przez dwóch wloskich informatyków: R.CERRUTIego i M.MOROCUTTIego. W liście do A.K.DEWDNEYa napisali oni: Zamiast walczyć na sztucznej arenie spróbowaliśmy stworzyć program zdolny przeżyć w naturalnym środowisku komputera Apple II. Nie wiedzieliśmy, jak to zrobić, póki nie zrozumieliśmy, że program musi zakażać dyskietki, traktując komputer jedynie jako środowisko pozwalające przenosić się z jednej dyskietki na inną.

O randze kłopotu niech świadczy fakt, że w kilka miesięcy później Ministerstwo Obrony RFN powołało specjalną komisję Bundestagu, badającą czy wirusy mogą zagrozić komputerom, od których zależy bezpieczeństwo RFN. Od tej chwili problem wirusów zagościł na stałe wśród wszystkich użytkowników komputerów na całym świecie.

List ten został niestety opublikowany, a na jego efekty nie trzeba było długo czekać. W tym samym roku zaczęły wypływać się w specjalistycznej literaturze opisy pierwszych złapanych wirusów. W wielu wypadkach wirusy wywoływały prawdziwą panikę, czego przykładem mogą być doświadczenia programistów centrali komputerowej Wyższej Szkoły Bundeswehry czy poczty zachodnioniemieckiej w Norymbergii, gdzie początkowo sądzono, że miała miejsce awaria stulecia a później przyznano, że i tu zadziałał nieznany wirus.