Możemy się raptem domyślać, jak wyglądały najstarsze tany. Taniec nie pozostawia uchwytnych tropów. W cywilizacji europejskiej najwcześniejsze informacje na wymieniony temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Starszy jeszcze portret tańca który dotrwał do naszych wieków pochodzi ze Starego Testamentu a odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką Przymierza.

Wojownicy pląsali, by wzbudzić w sobie energię przed potyczką.
Niczym mnóstwo drugich zakresów prywatności cielesnej – taniec ma bardzo długą historię sięgającą aż do naszej dzikiej przeszłości. Ujmując to w kategoriach zachowania się, jego kluczowym szczegółem jest powtarzający się ruch intencjonalny.
Większa część ruchów tanecznych, jakie realizujemy, powstała w ten sam sposób, niemniej jednak u ludzi nie uformowała się spomiędzy nich ewolucyjnie żadna utrwalona postać. Są one jednak zależne od danej cywilizacji plus wielce zróżnicowane.
Moc z tego, co czynimy tańcząc, to oczywiście ruchy umyślne sygnalizujące chęć pójścia w pewnym kierunku, jakkolwiek zamiast w pełni wypełnić to postanowienie, powstrzymujemy się, cofamy się albo obracamy i zaczynamy od nowa.
Taniec jest zaliczany do ćwiczeń relaksujących mających bardzo pomocny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku dynamizmu ciała w tempie kompatybilnym z muzyką można obrazować własne wrażenia, a z samego ruchu czerpać dużą rozkosz.