W amerykańskich ogłoszeniach o sprzedaży psów natykamy się często na określenie teacups, oznaczające psa mieszczącego się w filiżance do herbaty. Taka nadmierna miniaturyzacja pociąga za sobą poważne skutki zdrowotne. Otrzymujemy słabe stworzonka o krzywych grzbietach, z niezarośniętymi ciemiączkami, chorymi oczami, rzepkami kolanowymi wypadającymi już niemal od urodzenia, z obniżoną odpornością.

Pinczer miniaturowy, podengo, terier australijski muszą spełnić te oczekiwania. A może raczej psiak, który nas nie zamęczy swoimi wymaganiami. Doskonały mops albo stateczny pekińczyk byłby w sam raz. Kupując miniaturkę, chcemy zazwyczaj, aby był jak najmniejszy.

Niezależnie od tego, jakiego psa wybraliśmy, musimy się nauczyć delikatnego obchodzenia z miniaturami, kontrolowania naszych odruchów i emocji. Bo choć właściciele małych pupili bardzo je kochają, to jednak często traktują zbyt brutalnie. Wystarczy popatrzeć na ciągnięte na smyczy yorki czy szarpane na stolikach fryzjerskich miniaturowe pudelki.

Siła, którą wkładamy w próby wymuszenia czegoś na naszych malutkich czworonogach, jest absolutnie niewspółmierna do ich wzrostu. Nic zatem dziwnego, że często osiągamy dość przykry efekt psiaczek odskakuje od wyciągającej się ku niemu ręki lub pada plackiem ze strachu przed schylającym się nad nim właścicielem. Dlatego zamiast sięgać znienacka po małe pieski, raczej zachęcajmy je do podbiegnięcia do nas. O zamiarze wzięcia ich na ręce informujmy psa zawsze tym samym hasłem, np. hops czy góra. Nikt nie lubi przecież gwałtownie tracić kontaktu z podłożem.

Dieta, jaką budujemy dla zwierzęcia powinna pokrywać zapotrzebowanie na składniki pokarmowe. Należy zapewnić właściwą ilość tłuszczów, białka, węglowodanów oraz składników mineralnych i witamin. Źródłem energii są węglowodany i tłuszcze. W procesach trawienia i wchłaniania oraz dalszych przemianach metabolicznych ulegają one rozkładowi, wskutek czego wyzwala się energia, którą pies wykorzystuje do utrzymania właściwej temperatury ciała, budowy nowych tkanek, wydalania produktów przemiany materii oraz wielu podstawowych procesów, koniecznych do utrzymania żywego organizmu przy życiu, a także do wykonywania pracy.

Jeżeli dawka nieskoenergetycznego i wysokobiałkowego pokarmu będzie ograniczona, to część białka organizm wykorzysta na produkcję energii procesy takie są jednak mało twórcze. W rezultacie niedobór energii będzie znów przyczyną braku uczucia napełnienia .

Potrzeby pokarmowe maltańczyka zostały dokładnie rozpatrzone i określone. Prawidłowe żywienie jest źródłem energii i składników potrzebnych do budowy psa. W USA, w National Academy of Sciences opracowano bardzo dokładnie tabele potrzeb pokarmowych psów, tzw. Nutrient Requirements of Dogs, zwane standardowo normami NRC. Dane tam wstawione sprawdzono wielokrotnie i jak dotąd znajdowano zawsze potwierdzenie podanych w nich zasad.

Niezmiernie ważne w żywieniu maltańczyk jest utrzymanie odpowiedniego stosunku energii, wytwarzanej z tłuszczów i węglowodanów, do białka. Przy objawach niedoborów energii psisko będzie pobierało nadmiar pokarmu (o ile będzie on dostępny) i sprawiało wrażenie stale nie nasyconego. Część białka będzie wtedy wydalana i marnowana, gdyż ogólna ilość pobieranego pokarmu będzie zbyt duża; żarłoczność spowodowana będzie koniecznością uzupełnienia energii.

Liczne badania potrzeb energetycznych wykazały, że psy zjadają pokarm w ilości potrzebnej do pokrycia zapotrzebowania na energię. W związku z tym zawartość pozostałych składników pokarmowych (białka, witaminy i związki mineralne) należy dostosować do energii metabolicznej paszy. Mała zawartość białka, witamin, związków mineralnych w pokarmie wysokokalorycznym może spowodować objawy ich niedoborów. W praktyce oznacza to, że jeśli podawać będziemy, np. kaszę z tłuszczem bez dodatku białka (mięso, ser, jaja) i bez związków mineralnych (kości), to wprawdzie maltańczyk będzie się czuł syty, ale brak tych składników może stać się przyczyną chorób (krzywicy, słabego umięśnienia, kruchości kości).