W amerykańskich ogłoszeniach o sprzedaży psów natykamy się często na określenie teacups, oznaczające psa mieszczącego się w filiżance do herbaty. Taka nadmierna miniaturyzacja pociąga za sobą poważne skutki zdrowotne. Otrzymujemy słabe stworzonka o krzywych grzbietach, z niezarośniętymi ciemiączkami, chorymi oczami, rzepkami kolanowymi wypadającymi już niemal od urodzenia, z obniżoną odpornością.

Pinczer miniaturowy, podengo, terier australijski muszą spełnić te oczekiwania. A może raczej psiak, który nas nie zamęczy swoimi wymaganiami. Doskonały mops albo stateczny pekińczyk byłby w sam raz. Kupując miniaturkę, chcemy zazwyczaj, aby był jak najmniejszy.

Niezależnie od tego, jakiego psa wybraliśmy, musimy się nauczyć delikatnego obchodzenia z miniaturami, kontrolowania naszych odruchów i emocji. Bo choć właściciele małych pupili bardzo je kochają, to jednak często traktują zbyt brutalnie. Wystarczy popatrzeć na ciągnięte na smyczy yorki czy szarpane na stolikach fryzjerskich miniaturowe pudelki.

Siła, którą wkładamy w próby wymuszenia czegoś na naszych malutkich czworonogach, jest absolutnie niewspółmierna do ich wzrostu. Nic zatem dziwnego, że często osiągamy dość przykry efekt psiaczek odskakuje od wyciągającej się ku niemu ręki lub pada plackiem ze strachu przed schylającym się nad nim właścicielem. Dlatego zamiast sięgać znienacka po małe pieski, raczej zachęcajmy je do podbiegnięcia do nas. O zamiarze wzięcia ich na ręce informujmy psa zawsze tym samym hasłem, np. hops czy góra. Nikt nie lubi przecież gwałtownie tracić kontaktu z podłożem.

Jeśli jakiegoś pomieszczenia nie możemy lub nie chcemy zaadaptować do potrzeb młodego psa, nie pozwalajmy mu przebywać w nim samemu. Natomiast wpuszczanie go tam pod nadzorem można wykorzystać wychowawczo, informując go spokojnie, ale stanowczo, że nie może czegoś gryźć, gdy tylko się do tego zabiera i zachęcając go do zajęcia się jego zabawką. Jeżeli nie mamy zabawki musimy mu ja kupić. Najlepsze akcesoria dla yorków można kupić w sklepach internetowych.

Pamiętaj, że zawsze lepiej zapobiegać, niż potem zmagać się z wynikłym problemem. Jeżeli nie masz zamiaru, by york pożarł ci wyjściowe buty, nie pozwól mu bawić się kapciami oraz innym obuwiem bo dla niego nie ma różnicy między jednym a drugim. Jeśli psiak nie będzie miał za młodu dostępu do rzeczy, które może pogryźć, to na pewno jego uwaga skupi się na butach. Wystarczy że kupisz mu odpowiednie akcesoria dla psów i zapomnisz i kłopocie.

Kupując nowego psa, często nie zastanawiamy się, jak go obsługiwać. Dopiero gdy się pojawią schody, w popłochu szukamy odpowiedzi co się stało. Dlatego czytajmy i rozmawiajmy na ten temat z hodowcami wybranej rasy, zachowując jednak krytyczny dystans. Nawet jeśli poszczególne informacje będą rożne, możemy wyodrębnić tę, która wydaje się nam najbardziej odpowiednia.

Jak zrobić aby nowy pies nie zniszczył nam domu. Czego York się nie nauczy, to Yorkowi nie przyjdzie do głowy warto pamiętać o podstawowej i najważniejszej zasadzie i… zabezpieczyć nasz dom przed niszczycielskimi zapędami nowego PIESKA. Każdy młody psiak ma skłonności do podgryzania, choć występują one w różnym nasileniu. Młody piesek chętnie gryzie wszystko, co mu się nawinie pod pysk, a inny nie rusza wprawdzie mebli, lecz nie pogardzi miękkim bamboszem. Jeżeli to jest pies długowłosy powinien nosić ubranko dla psa

Posiadał niezliczone ilości psów, które prowadzone przez łowczych, sokolników i bobrowników polowały po wszystkich lasach, a karmione były kosztem ziemian po rycerskich i duchownych włościach.

Kara śmierci za kłusownictwo została ostatecznie wycofana z ustawodawstwa za panowania Stefana Batorego również namiętnego myśliwego. W Polsce za kradzież dziczyzny stosowano przeważnie kary pieniężne oraz zabór psów. Charakterystyczne w tej sprawie jest stanowisko Zygmunta Augusta, który polecił, aby w ogóle usunąć z praw polskich karę śmierci za kłusownictwo. Wobec tego, że można odkupywać karę śmierci za zabójstwo człowieka, jakże więc wilk lub jeleń może mieć wyższą wartość niźli człowiek?

Z perspektywy historii trzeba stwierdzić, że łowieckie prawa polskie w porównaniu z psami obowiązującymi w krajach zachodniej Europy były bardzo dobre. W Anglii na przykład za Wilhelma Zdobywcy za ubicie jelenia lub dzika wykłuwano oczy. We Francji Ludwik Xl zakazał polować szlachcie pod karą szubienicy. W Saksonii za zabicie jelenia lub łosia przybijano przestępcy żywcem do głowy rogi jelenia, obcinano mu uszy lub zaszywano go w skórę jelenia i na śmierć zaszczuwano psami.

Z darowizn służebników łowieckich gromadzono również w grodach zapasy żywności na wypadek klęski nieurodzaju albo wojny. Ta hojność książęca musiała być podyktowana mocnymi względami natury polityczno państwowej. Wiadomo bowiem, że Bolesław bojaźliwy, książę krakowski i leszczański, należał do najbardziej zapalonych myśliwych. Miał sporą sforę psów do polowań.

Obecnie w Polsce polować z psem może każdy, kto otrzyma oficjalne pozwolenie na posiadanie broni i jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W Polskim Związku Łowieckim zrzeszonych jest ponad 50 000 myśliwych. Na czele Polskiego Związku Łowieckiego stoi Rada Łowiecka i jej ramię Zarząd Główny, którego działalność opiera się na pracownikach etatowych.

Dieta, jaką budujemy dla zwierzęcia powinna pokrywać zapotrzebowanie na składniki pokarmowe. Należy zapewnić właściwą ilość tłuszczów, białka, węglowodanów oraz składników mineralnych i witamin. Źródłem energii są węglowodany i tłuszcze. W procesach trawienia i wchłaniania oraz dalszych przemianach metabolicznych ulegają one rozkładowi, wskutek czego wyzwala się energia, którą pies wykorzystuje do utrzymania właściwej temperatury ciała, budowy nowych tkanek, wydalania produktów przemiany materii oraz wielu podstawowych procesów, koniecznych do utrzymania żywego organizmu przy życiu, a także do wykonywania pracy.

Jeżeli dawka nieskoenergetycznego i wysokobiałkowego pokarmu będzie ograniczona, to część białka organizm wykorzysta na produkcję energii procesy takie są jednak mało twórcze. W rezultacie niedobór energii będzie znów przyczyną braku uczucia napełnienia .

Potrzeby pokarmowe maltańczyka zostały dokładnie rozpatrzone i określone. Prawidłowe żywienie jest źródłem energii i składników potrzebnych do budowy psa. W USA, w National Academy of Sciences opracowano bardzo dokładnie tabele potrzeb pokarmowych psów, tzw. Nutrient Requirements of Dogs, zwane standardowo normami NRC. Dane tam wstawione sprawdzono wielokrotnie i jak dotąd znajdowano zawsze potwierdzenie podanych w nich zasad.

Niezmiernie ważne w żywieniu maltańczyk jest utrzymanie odpowiedniego stosunku energii, wytwarzanej z tłuszczów i węglowodanów, do białka. Przy objawach niedoborów energii psisko będzie pobierało nadmiar pokarmu (o ile będzie on dostępny) i sprawiało wrażenie stale nie nasyconego. Część białka będzie wtedy wydalana i marnowana, gdyż ogólna ilość pobieranego pokarmu będzie zbyt duża; żarłoczność spowodowana będzie koniecznością uzupełnienia energii.

Liczne badania potrzeb energetycznych wykazały, że psy zjadają pokarm w ilości potrzebnej do pokrycia zapotrzebowania na energię. W związku z tym zawartość pozostałych składników pokarmowych (białka, witaminy i związki mineralne) należy dostosować do energii metabolicznej paszy. Mała zawartość białka, witamin, związków mineralnych w pokarmie wysokokalorycznym może spowodować objawy ich niedoborów. W praktyce oznacza to, że jeśli podawać będziemy, np. kaszę z tłuszczem bez dodatku białka (mięso, ser, jaja) i bez związków mineralnych (kości), to wprawdzie maltańczyk będzie się czuł syty, ale brak tych składników może stać się przyczyną chorób (krzywicy, słabego umięśnienia, kruchości kości).

Wścieklizna jest chorobą, która zarówno u psów, jak i człowieka (nie leczonego) prowadzi do śmierci. W Polsce szczepienie zwierząt przeciw wściekliźnie jest obowiązkowe. Co roku odbywa się akcja szczepienia psów przeciw wściekliźnie. Uważnie czytaj rozwieszane w dzielnicach zawiadomienia. Jeżeli przegapisz akcję masową, będziesz musiał indywidualnie udać się do weterynarza. Nie zgub zaświadczenia o szczepieniu. Może Ci się przydać w wielu sytuacjach.

Zaletą tego jest fakt, że zabezpieczenie psa rozpoczyna się natychmiast. Wadą, że trwa tylko około 14 dni. Dlatego po tych 14 dniach i tak konieczne jest podanie szczepionki. Szczepionkę stanowią osłabione lub martwe czynniki, wywołujące określoną chorobę. Pies dostaje zastrzyk i teraz oczekujemy od jego organizmu dużego wysiłku musi sam wytworzyć przeciwciała. Trwa to około 2 tygodni, po których pies jest już uodporniony. Podczas szczepienia pies nie może być chory ani zarobaczony. Pamiętaj, by wcześniej przekazać weterynarzowi dokładne informacje na temat stanu zdrowia pacjenta.

Chorobą, przeciwko której należy zaszczepić psa przede wszystkim, jest nosówka. Dzięki temu, że wiele psów jest zaszczepionych, rzadko dochodzi do wybuchu nosówki, ale wirus który ją wywołuje jest wciąż jeszcze szeroko rozprzestrzeniony. Zaszczepić należy przede wszystkim młodego psa.

Kolejną chorobą, przeciwko której trzeba psa zaszczepić, jest parwowiroza. Zagrożone są nią przede wszystkim małe psy, dla których często kończy się ona śmiercią. Zwierzęta dorosłe chorują lżej. Jeżeli w okolicy pojawiają się przypadki parwowirozy, lekarz z pewnością zaleci powtarzanie szczepień co rok.